Beklemmend en beklijvend

Stripmaker Maximilian Uriarte ontdekte in zijn eigen tijd als marinier dat er maar weinig verhalen zijn die het soldatenleven eerlijk weergeven en daar wilde hij iets aan doen. Voor de graphic novel De witte ezel dienden ervaringen van hemzelf en zijn kameraden als uitgangspunt.

Door Sigge Stegeman

Abe Belatzeko is een jongeman die zojuist heeft aangemonsterd bij het Amerikaanse Korps Mariniers. Hij is op zoek naar een doel in zijn leven en hoopt dat in het Korps te kunnen vinden. Abe is niet de militair zoals Hollywood die graag laat zien op het witte doek. Hij is opgegroeid in een rustige buitenwijk, heeft een goede opleiding genoten, heeft geen problemen met autoriteit, idealiseert het leger niet en al botert het niet met 15.White Donkey Pagina 2zijn vader, hij heeft ook geen bijzonder slechte jeugd gehad. Abe is geen marinier uit noodzaak, maar uit eigen beweging. Maker Max Uriarte heeft bewust voor deze ‘middelmaat’ gekozen, om (Hollywood)clichés te vermijden.
Zo blijkt oorlog blijkt niet per se heroïsch, maar ook niet altijd apocalyptisch te zijn. De good guys en bad guys zijn soms moeilijk te onderscheiden en die befaamde broederschap tussen militairen bestaat wel maar klootzakken heb je overal. Rode draad in het verhaal is de routine, om niet te zeggen verveling, want als een militaire interventie goed functioneert, gebeurt er relatief weinig. Wat vooral opvalt is dat Abe ook maar gewoon een mens blijkt te zijn. Ondanks zijn training en zijn wens om ‘actie’ te zien, laten gewapende incidenten hun sporen na. Vooral die keer dat het gruwelijk mis gaat en Abe zichzelf verantwoordelijk houdt. Hij kan het niet verkroppen en keert in zichzelf.
Het was de openhartigheid die de op 24 maart overleden Guus van Sonsbeek – uitgever 15.White Donkey Pagina 3en eigenaar van Soul Food Comics – deed besluiten om De witte ezel in vertaling uit te brengen: ‘Ik was aanvankelijk wat sceptisch. Maar het vertalen van een verhaal is het fileren van een verhaal en dient als lakmoesproef voor kwaliteit. De witte ezel werd onder mijn ogen elke dag beter, geen enkele scène bleek overbodig.’
De lezer ziet hoe het Korps Mariniers functioneert, wat een missie in Irak behelst, hoe Abe groeit als mens en hoe voorbodes van naderend onheil de ontknoping inluiden. De laatste 75 pagina’s gaan over Abes worsteling met PTSS. Een onderwerp dat – in oorlogsverhalen – niet al te vaak aan bod komt. Met gebruik van kleur en herhaling weet Uriarte de situatie van de vastgelopen Abe indringend te verbeelden en de lezer er deelgenoot van te maken. Het vormt een beklemmend en beklijvend slotakkoord van een toch al bijzonder (strip)boek.

Maximilian Uriarte, De witte ezel, Uitgeverij Soul Food Comics, 280 pagina’s (€ 27,50)

Dit boek verscheen eerder in de mei-editie 2017 van de BKMilitaireBoeken
15.Witte ezel omslag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s